مردی عرب بر معتصم که هشتمین خلیفه ناحق عباسی بود وارد شد. معتصم او را اکرام و احترام نمود و چون مرد باکفایتی بود، او را ندیم خود قرار داد.

 یکی از وزرا به او حسد برده روزی او را دعوت نمود و غذایی که سیر و پیاز در او ریخته بود به او بخورانید تا خلیفه از بوی دهان او بدش بیاید و او را از خود براند. از طرفی پیش خلیفه آمد و گفت: این مرد عرب می گوید: خلیفه دهانش بوی بدی می دهد، و من از او متنفرم.

 معتصم مرد عرب را طلب نمود، در حالی که دستمالی جلوی دهان داشت که مبادا خلیفه از بوی سیر و پیاز دهانش بدش بیاید وارد شد.

 خلیفه گمان کرد که حرف وزیر درست است. نامه ای به یکی از عمالش نوشت که به محض رسیدن نامه به دست تو گردن آورنده نامه را بزن. نامه را به آن مرد عرب داد و گفت: برو به فلان شهر و نامه را به فلان شخص بده.

 مرد عرب از همه جا بی‎خبر از نزد خلیفه خارج شد. در بین راه به آن وزیر برخورد کرد. وزیر پرسید: کجا می روی؟ گفت: فلان جا. گفت: هزار اشرفی از من بگیر و این نامه را بده من برسانم. ندیم عرب قبول کرد. نامه را داد و هزار اشرفی را گرفت.

 وزیر چون نامه را به عمال خلیفه داد فوراً گردنش را زد! چندی از این قضیه گذشت. خلیفه وزیر را ندید. ولی ندیم را می‎دید. پرسید نامه را رساندی؟ ندیم قضایا را نقل کرد، خلیفه که موضوع را فهمیده بود گفت: خدا لعنت کند حسد را که وزیر را به کشتن داد.